Wakacje w Polsce

wczasy, wakacje, urlop

< Poprzednia  1 ...  14  15  [16]  17  18  ... 23  Następna >

o wybrzeżu w kronikach

15 October 2011r.

W kronikach zachowała się wiadomość o zajęciu przez Mieszka I wybrzeża Bałtyku przy ujściu Odry. Mieszkali wówczas na tym terenie słowiańscy Pomorcy, którzy nie doceniali w pełni znaczenia związku politycznego z Polską. Kultura pomorska była wysoka; istniały tu liczne miasta, a ich mieszkańcy uprawiali handel nie tylko poprzez wody Bałtyku. Byli doskonałymi żeglarzami, dobrymi kupcami, śmiałymi korsarzami. Władzę polską na zachodnim wybrzeżu umocnił syn Mieszka Bolesław Chrobry. Podporządkował on sobie bezwzględnieMniej-scowych władców, których stolicą był wówczas prawdopodobnie Kołobrzeg lub Białogard, zdobył warowne gniazdo Wikingów Jomsborg-Wolin. Król ten prowadził politykę morską, w czym pomagała mu siostra jego Świętosława, żona króla szwedzkiego, a później króla duńskiego i matka władcy Anglii Kanuta Wielkiego. Polska była wtedy państwem dysponującym silnymi bazami morskimi i wielką flotą: wszystkie państwa bałtyckie musiały się liczyć z obecnością naszych żeglarzy na wodach Bałtyku. W Kołobrzegu założył Chrobry pierwsze biskupstwo pomorskie, którego zadaniem było silniejsze związanie tego kraju z ziemiami Polan.


Jamno

17 October 2011r.

Wieś położona w pobliżu południowego brzegu jeziora Jamno, naprzeciw Mielna, w odległości (szosą) 13 km od Mielna. Niegdyś osada rybacka. Stanowi typową owalnicę, gdzie zagrody usytuowane są wokół owalnego placu, dziś częściowo zabudowanego. Ten typ zabudowy wsi jest charakterystyczny dla Pomorza Środkowego, stanowi relikt słowiańskiej przeszłości i spełniał między innymi funkcje obronne. Pierwsze wzmianki o wsi Jamno pochodzą z dokumentu fundacyjnego klasztoru cystersek w Koszalinie z 1278 roku. Klasztorowi powierzono patronat nad kościołem w Jamnie. W 1331 roku z nadania biskupa kamieńskiego wieś przeszła na własność miasta Koszalina. Mieszkańcy Jamna — rdzenni, słowiańscy Pomorzanie bardzo długo opierali się germanizacji i zachowali wyraźną odrębność etniczną. Przyczyniły się do tego wyjątkowo trudne warunki terenowe, otoczenie jeziorem, strumykami i mokradłami. Dawało to swoiste zamknięcie i uodpornienie wsi na wpływy zewnętrzne. W wiekach XVIII i XIX, a nawet jeszcze w latach trzydziestych naszego stulecia, naukowcy i administracja niemiecka, zwracali wielokrotnie uwagę na odrębności języka, budownictwa, obyczajów, strojów, a nawet cech fizycznych mieszkańców Jamna i pobliskiego Łabusza. Pisali o tych sprawach między innymi Rudolf Virchow — niemiecki uczony słowiańskiego pochodzenia oraz z Poznania. Badania nad kulturą jamneńską trwają zresztą do dziś, a w Muzeum Okręgowym w Koszalinie w miniskansenie istnieje stała wystawa kultury materialnej, jamneńskiej.


Strzeżenice, Mścice

18 October 2011r.

Nieduża wieś leżąca 2,5 km na południe od Mielna. Nosi starą słowiańską nazwę pochodzącą od słowa strzeżenie. W dawnych czasach — gródek strażniczy broniący Koszalina. Najwcześniejsze wzmianki w dokumentach pochodzą o Strzeżenicach z lat 1288 i 1421. Druga wzmianka dotyczy schwytania tu rycerza — rozbójnika Piotra przez pachołków miejskich Koszalina. Obecnie jest zamieszkana przez rolników indywidualnych. Na niewielką skalę, latem organizowane są tu wczasy w kwaterach prywatnych. Przez wieś przepływa niewielka rzeczka, również


Osieki

28 October 2011r.

Wieś położona nad południowo-wschodnim brzegiem jeziora Jamno w odległości 9 km od Mielna (przez Łazy). Wymieniana w dokumentach z 1308 roku przy opisywaniu granic posiadłości Koszalina. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od olszyn, które gęsto porastały okoliczne, podmokłe tereny, albo od pojęcia — osiek — co oznaczało zaporę obronną. W średniowieczu należała do możnego rodu Święców, o których mówiono, że "mają swoje państwo". Następnie przeszła we władanie rodziny Bartuszkiewiczów, którzy posiadali Osieki przez kilkaset lat. Istnieje o nich wiele legend i podań, między innymi o bratobój-stwie. Bartuszkiewiczowie mieli również posiadłości w Koszalinie i należeli do patrycjuszy miasta. W 1475 roku w sporze księcia Bogusława X z Koszalinem stanęli po stronie księcia. Odstąpili Koszalinowi część jeziora Jamno, co umożliwiło miastu zorganizowanie żeglugi i handlu morskiego.


Łazy

28 October 2011r.

Nadmorska wieś wczasowa — 6 km na wschód od Unieścia, położona na wschodnim skraju jeziora Jamno i w pobliżu jeziora Bukowo. Od południa otoczona terenami bagiennymi, a od wschodu — podmokłym lasem. Z badań archeologicznych wynika, że juz około 4000 lat temu w Łazach istniała osada ludzka. Znaleziono tu siekierki kamienne i narzędzia z rogu. Pierwsza wzmianka pisemna o Łazach w źródłach pochodzi z roku 1278. Istniała tu niewielka przystań rybacka i karczma, której dochody należały do klasztoru cystersek w Koszalinie. W młodszym o dziesięć lat dokumencie mówi się o przystani nad jeziorem Bukowo, należącej do Łazów. Nazwa wsi pochodzi od pojęcia łaz — co oznaczało w języku pomorskim wykarczowane lub wypalone tereny leśne przeznaczone pod uprawę.


Gąski

20 October 2011r.

Wieś letniskowa, położona nad Bałtykiem w odległości 12 km na zachód od Mielna. Dojazd autobusem PKS z Koszalina. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z roku 1628, kiedy to część pól uprawnych została zasypana piaskami z nadmorskich wydm. Ówcześni właściciele wsi — ród Damiczów wnosił z tego tytułu prośbę o obniżenie podatków. Z roku 1699 pochodzi wiadomość, że Gąski miały przywilej zbierania wyrzucanego na brzeg morski kamienia wapiennego. Kamień ten na miejscu wypalano, otrzymując dobrej jakości wapno. Gąski należały do Damiczów do roku 1776.


Łękno

22 October 2011r.

Wieś położona przy szosie Koszalin — Kołobrzeg, w odległości 7 km na południowy zachód od Mielna (dojazd przez Mielenko i skrzyżowanie do Kazimierza i Łękna). W dokumentach wzmiankowana w 1288 roku. Należała wraz z pobliskim, nie istniejącym jeziorem do klasztoru cystersek w Kołobrzegu. Na mapie Lubinusa z 1614 roku Łękno występuje pod słowiańską nazwą Brześć. We wsi znajduje się kościół gotycki z XV wieku, murowany, z czerwonej cegły, dobrze zachowany. Zbudowany na planie prostokąta, jednonawowy, z masywną trzykondygnacyjną wieżą. Na wieży dach namiotowy, pokryty w 1 986 roku miedzianą blachą. Na narożach dachu wieży cztery sterczyny z ostrosłupowymi hełmami. Z zabytkowego wnętrza kościoła, na uwagę zasługują: barokowa ambona z XVIII wieku; antepedium (dolna, przednia część) ołtarzowe, również z XVIII wieku;gotycka, granitowa kropielnica z XV wieku; dwa dzwony gotyckie, z których jeden "Anna" pochodzi z 1519 roku, a drugi z przełomu XVAVI wieku; witraże zawierające kartusze herbowe i sceny biblijne, po 4 w każdym oknie, jeden z nich zawiera datę 1578; obraz "Ostatnia wieczerza" z dawnego renesansowego ołtarza z 1588 roku oraz zegar na wieży z 1889 roku. Nowe są stacje Męki Pańskiej, wykonane przez malarza--amatora Bronisława Makuckiego z Koszalina w 1981 roku.


Strona 16 z 23, < Poprzednia  1 ...  14  15  [16]  17  18  ... 23  Następna >